#14 ('00s) by Mr. Arkadin: Gnarls Barkley

#15 (στη λίστα με τα αγαπημένα μου άλμπουμ από τα '00s)
Gnarls Barkley

St. Elsewhere

(Downtown/ Warner, 2006)

Δεν υπάρχει καμία καλύτερη απόδειξη πως ένα κομμάτι είναι modern classic, από το να γνωρίζει διασκευές προτού καν κλείσει έναν χρόνο ζωής. Αυτό συνέβη με το "Crazy", που το τραγούδησαν οι πάντες - από την Cat Power μέχρι την Νέλι Φουρτάντο, μέχρι αυτόν τον γελοίο τον Τζακ Γουάιτ. Το να αγνοείς την δύναμη αυτού του τραγουδιού είναι μάταιο - αφέσου και υποτάξου στην φωνή του Cee Lo, αυτού του εντυπωσιακού τενόρου soulman που τραγουδά στεντόρεια για τις πιο ανατριχιαστικές καταστάσεις του μυαλού. Κυρίως όμως, προσκύνα την ιδιοφυΐα του Danger Mouse που σ' αυτόν τον δίσκο είναι σαν να μάζεψε όλες τις ηχογραφήσεις της μαύρης μουσικής που έγιναν ποτέ και να τις έβαλε να παίζουν όλες μαζί. Και μερικές ανάποδα.
Τα μουσικά μου '00s μέχρι στιγμής:
15. Cat Power: the Greatest
16. Richard Hawley: Lady's Bridge
17. Medeski, Martin & Wood - End of the World Party (just in case)
18. Charlie Haden & the Liberation Music Orchestra - Not in our Name
19. James Carter: Chasin' the gypsy
20. Nathaniel Merriweather presents Lovage: Music to make love to your old lady by

#15 by Homo Ludens: The Hidden Cameras, Feist

'09 #15:

The Hidden Cameras

Origin: Orphan

Ναι ξέρω. Στις λίστες των υπολοίπων για τα '00s θα βρεις άλμπουμ των Hidden Cameras, αλλά όχι αυτό. Και ίσως να μην το βρεις ούτε στις λίστες τους για τη χρονιά. Εμένα πάλι, ναι μεν μου κάνουν κλικ, αλλά όχι τόσο ώστε να παίξουν στη λίστα της δεκαετίας. Κι αν έπαιζαν, τέλος πάντων, με τούτο εδώ θα έπαιζαν, το τέταρτό τους, πιο δουλεμένο και πιο σαφές από όλα τα άλμπουμ τους. ΟΚ, δεν έχει την ορμή του ξεκινήματός τους, ούτε την τρέλλα της συνέχειάς τους, αλλά ειλικρινά δεν βρίσκω απολύτως τίποτε το κακό στο να ωριμάζει κανείς. Και αυτό εδώ είναι τόσο ώριμο, όσο πρέπει για να σε θέλξει να το κόψεις εδώ και τώρα από το δέντρο. Π. Χρ.

The Hidden Camers - In the NA

'00s #15:

Feist

Let It Die (2004)

Ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής μου ξεκίνησε πριν έξι χρόνια, με στοίχειωσε με όλα αυτά τα καινούργια πράγματα που είχε να μου πει και που κανείς άλλος δεν είχε σκεφτεί μέχρι τότε, με κέρδισε μέχρι και με το ξερακιανό indie look της, δεν με αφήνει να ησυχάζω τα βράδια (να, μόλις τώρα μπήκα σπίτι από το σινεμά, και στο "500 days of summer", η Feist ήταν και πάλι εκεί, να τραγουδάει το "Mushaboom")... Αν η indie pop είχε ανάγκη από μια εικόνα για να της ανάβουν από κάτω κεράκια και να της αφήνουν λουλούδια κι ασημένια σταυρουδάκια, τότε η Λέσλι Φέιστ θα ήταν το μοντέλο του αγιογράφου που θα την έφτιαχνε. Π. Χρ.

Feist - Inside and Out

#16 by Homo Ludens: Royksopp, Placebo

'09 #16:

Royksopp

Junior

Αν αυτή ήταν αποκλειστικά μουσική για ρομπότ ή για πιξελαρισμένους ήρωες βιντεοπαιχνιδιών, έχω την εντύπωση πως όλοι μας θα υπογράφαμε εκείνο το συμβολαιάκι με το Μεφιστοφελή για να γίνουμε R2D2 ή διαστημόπλοια των Space Invaders για μια μέρα. Αλλά δεν χρειάζεται, γιατί δεν είναι (αποκλειστικά μουσική για ρομπότ ή για πιξελαρισμένους ήρωες βιντεοπαιχνιδιών, για όσους παίρνουν πολλά ναρκωτικά και δεν κατάλαβαν). Λαδώνουμε μηχανικούς βραχίονες με ειδικό σπρέι με τεφλόν, πατάμε play και ορμάμε στην πίστα με bladerunnerική ταχύτητα. Αυτά, και μερικά ακόμη, που θα βρεις εδώ. Π.Χρ.

Royksopp - Happy Up There

'00s #16:

Placebo

Black Market Music (2000)

Το τρίτο στούντιο άλμπουμ των Placebo (και το πρώτο από τα τέσσερα που έβγαλαν μέσα στα zeros) τους βρίσκει στην πιο δημιουργική εμπορικά εποχή τους, να συνδυάζουν την ακατέργαστη επιθετικότητα του ντεμπούτου τους με την συναισθηματική εσωστρέφεια του "Without You I'm Nothing", χωρίς ίχνος αμφιβολίας ότι ο τρόπος του "Black Market Music" είναι ο μόνος σωστός. Αποτέλεσμα: Δέκα χρόνια μετά, ακόμη μιλάμε για το γούστο σου στους άντρες, κάνουμε παρέα Special K, ξεσπάμε μόνο όπου μας παίρνει ως γνήσιοι σκλάβοι της μισθοδοσίας μας και τελικά μετράμε τα πάντα με βάση τον δείκτη της αιμοσφαιρίνης μας (haemoglobin, που λένε και στο Λονδίνο)... Π.Χρ.

Placebo - Taste In Men

#15 ('00s) by Mr. Arkadin: Cat Power

#15 (στη λίστα με τα αγαπημένα μου άλμπουμ από τα '00s)
Cat Power

the Greatest

(Matador, 2006)

Δεν έχω ιδέα πώς είναι αυτός ο δίσκος. Τον έχω ακούσει δεκάδες φορές και δεν τον έχω ακούσει ποτέ στ' αλήθεια. Κι αν του έδωσα μια θέση σ' αυτήν την λίστα είναι γιατί περιλαμβάνει το Greatest, ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια σ' αυτήν την ζωή - το ακούω και το ξανακούω στο repeat, απολαμβάνοντας αυτό το πικρό μελόδραμα. Κάποια στιγμή πρέπει να ακούσω και τα υπόλοιπα, ξεκινώντας από το Lived in bars.

Τα μουσικά μου '00s μέχρι στιγμής:
16. Richard Hawley: Lady's Bridge
17. Medeski, Martin & Wood - End of the World Party (just in case)
18. Charlie Haden & the Liberation Music Orchestra - Not in our Name
19. James Carter: Chasin' the gypsy
20. Nathaniel Merriweather presents Lovage: Music to make love to your old lady by

#16 ('00s) by Mr. Arkadin: Richard Hawley*

#16 (στη λίστα με τα αγαπημένα μου άλμπουμ από τα '00s)

Richard Hawley

Lady's Bridge

(Mute, 2007)

Αντιγράφω τον εαυτό μου:

"Αν η σύγχρονη ποπ τραγουδοποιία είναι μια πριγκίπισσα που στενάζει κάτω από το ζυγό παραδόπιστων κερδοσκόπων και ατάλαντων φωνακλάδων, τότε ο Richard Hawley είναι ένα είδος ιππότη που καταφθάνει πάνω στο λευκό του άλογο, οπλισμένος με ένα μπουκέτο αληθινά τραγούδια. Σύμφωνοι, δεν υπάρχει ούτε ένα τραγούδι στο Lady's Bridge που να μη σου θυμίζει κάτι από την ιστορία του rock'n'roll και του ελαφρού τραγουδιού του '60, αυτό όμως δεν κάνει το δίσκο λιγότερο ευχάριστο. Αντιθέτως, είναι αυτή η συγκινητική του προσπάθεια να φτιάξει τραγούδια στρογγυλά, με γοητευτικές μελωδίες, ρυθμό, αρχή, μέση και τέλος, που κάνει τον Richard Hawley να ακούγεται σχεδόν εκκεντρικός: τι θέλει αυτή η κομψότητα ανάμεσα στην κακογουστιά που μας βομβαρδίζει καθημερινά;"

(Δημοσιεύτηκε στο τ. Οκτωβρίου 2007, του περιοδικού madame figaro)
*σ' αυτήν την θέση, μέχρι πριν λίγα λεπτά, είχα το "Αlright, Still" της Lilly Allen, το οποίο τώρα βγαίνει από την εικοσάδα μου - τρέχα γύρευε, δηλαδή

• Τα μουσικά μου '00s μέχρι στιγμής:

17. Medeski, Martin & Wood - End of the World Party (just in case)
18. Charlie Haden & the Liberation Music Orchestra - Not in our Name
19. James Carter: Chasin' the gypsy
20. Nathaniel Merriweather presents Lovage: Music to make love to your old lady by

#17 by Homo Ludens: Manic Street Preachers, Arcade Fire

'09 #17:
Manic Street Preachers
Journal For Plague Lovers

Το φάντασμα του Ρίτσι Τζέιμς Έντουαρντς δεν στοιχειώνει πια τους Manics, η κατήφεια έχει πετάξει μακριά και τώρα όλα περνάνε μέσα από τα πετάλια με τις παραμορφώσεις της κιθάρας. Και πάνε με χίλια. Όπως έγραψα κι εδώ, οι Judas Priest συναντούν τους Midnight Oil για ένα gig σε μια παμπ στην Κάρντιφ, και τα ποτά τα σερβίρει ο Ίγκι Ποπ. Π.Χρ.

'00s #17:
Arcade Fire
Funeral (2004)

Έχουμε άραγε πραγματικά συνειδητοποιήσει πόσο διαφορετική θα ήταν η μουσική που ακούμε σήμερα αν μια σειρά από συγγενείς των μελών αυτής της καναδικής κολλεκτίβας δεν αποδημούσε εις Κύριον στα τέλη του 2003 και στις αρχές του 2004; Η "κάθαρση" που αναζήτησαν οι Arcade Fire μετά την "κηδεία" ήλθε στο στούντιο και στο πάντρεμα διαφορετικών ειδών μουσικής, παράταιρων -ως τότε- μεταξύ τους. Η πολυεπίπεδη, θεατρική, τεχνικά άψογη ροκ τους έγινε σημείο αναφοράς για ο,τιδήποτε κυκλοφόρησε από τότε και στο εξής στην indie μουσική και, φυσικά, αποτέλεσε τη μεγαλύτερη επιρροή για ένα χείμαρρο απίστευτων νέων καλλιτεχνών που επιτέλους βρήκαν τρόπο να εκφράσουν δημιουργικά όλο αυτό το μπέρδεμα που επικρατούσε στο κεφάλι τους. Π.Χρ.

#19 & 18 & 17 by Fotis Vallatos

'09 #17:
St. Vincent
Actor

'00s #17:
Wilco
Yankee Hotel Foxtrot (2002)

'09 #18:
Casiotone for the Painfully Alone
vs. Children

'00s #18:
The Knife
Silent Shout (2006)

'09 #19:
Twilight Sad
Forget The Night Ahead

'00s #19:
Animal Collective
Feels (2005)

#17 ('00s) by Mr. Arkadin: Medeski, Martin & Wood

#17 (στη λίστα με τα αγαπημένα μου άλμπουμ από τα '00s)

Medeski, Martin & Wood
"End of the world party (just in case)"
(Blue Note, 2004)
Σχεδόν βλέπω την απορία στο πρόσωπο του τακτικού επισκέπτη αυτού του blog: "τόσο χαμηλή θέση για ένα σχήμα που μας έχεις πρήξει τόσα χρόνια ότι σου είναι τόσο σημαντικό"; H απάντηση είναι απλή: σ' αυτήν την ψηφοφορία, επιλέγουμε άλμπουμ - όχι κομμάτια. Αν η λίστα ήταν για τα 20 αγαπημένα μου τραγούδια/κομμάτια των '00s, θα ήταν εντελώς διαφορετική - και θα περιείχε τουλάχιστον δέκα κομμάτια των MMW, από τους οκτώ (!) δίσκους που έβγαλαν αυτά τα χρόνια. Δυστυχώς όμως, σε επίπεδο άλμπουμ, έχουν να αναμετρηθούν με το αριστούργημά τους, το "Combustication" (Blue Note, 1998) - σε σύγκριση με αυτό, ό,τι έχουν ηχογραφήσει μοιάζει συνολικά άνισο. Και όχι μόνο. Προσωπικά, διακρίνω μια αγωνία να διαφοροποιηθούν από εκείνο, να μην επαναλάβουν την συνταγή του. Στα '00s, οι MMW έκαναν τα πάντα για να αποδείξουν ότι είναι κάτι παραπάνω από ένα ιδιοφυές αβαν-γκαρντ τρίο που μετασχηματίζει το κλασικό jazz-funk σε κάτι απολύτως σημερινό. Για να το κάνουν, πέρασαν από όλα τα στάδια του πένθους που περιέγραψε η δρ. Ελίζαμπεθ Κιούμπλερ-Ρος: άρνηση, θυμό, κατάθλιψη, παζάρι, αποδοχή. Εν προκειμένω, η αποδοχή είναι πανηγυρική και πλήρης: στο τελευταίο τους άλμπουμ για την Blue Note, οι MMW εμφανίζονται ως ένα τζαζ τρίο που κατέχει τους κώδικες του φανκ, που παίζει στα δάχτυλα την electronica, που ξέρει να αυτοσχεδιάσει μέχρι θανάτου, αλλά του είναι πιο σημαντικό να σε κάνει να χορέψεις. Για να το πετύχουν αυτό, αφέθηκαν στα χέρια του παραγωγού Τζον Κινγκ (ξέρεις, ο τύπος από τους Dust Brothers που έκανε παραγωγή στους Beastie Boys και τον Beck) ο οποίος τους έβαλε σε αυστηρή δίαιτα: με εξαίρεση το End of the World Party (τι τίτλος κι αυτός!), κανένα από τα δώδεκα κομμάτια του άλμπουμ δεν ξεπερνά τα 4'-5' σε διάρκεια. Είναι όλα δε τόσο σφιχτά, στρογγυλά και καλογυαλισμένα, που σχεδόν νοσταλγείς τις χαοτικές ενορχηστρώσεις και τις χαλαρές μπασογραμμές που ήξέρες. Στο τέλος όμως, δεν το σκέφτεσαι, το άλμπουμ κυλά νεράκι κι εσύ πιάνεις τον εαυτό σου να αφήνεται στο groove.

• Τα μουσικά μου '00s μέχρι στιγμής:

18. Charlie Haden & the Liberation Music Orchestra - Not in our Name
19. James Carter: Chasin' the gypsy
20. Nathaniel Merriweather presents Lovage: Music to make love to your old lady by

#18 ('00s) by Mr. Arkadin: Liberation Music Orchestra

#18 (στη λίστα με τα αγαπημένα μου άλμπουμ από τα '00s)
Charlie Haden - Liberation Music Orchestra
"Not in our name"
(Gitanes/Universal Jazz, 2005)
Περίληψη προηγουμένων: το 1969 ο μπασίστας Τσάρλι Χέιντεν και η πιανίστα Κάρλα Μπλέι σήκωσαν το λάβαρο της επανάστασης δημιουργώντας την Liberation Music Orchestra για να ηχογραφήσουν (στην Impulse) έναν από τους σημαντικότερους δίσκους στην ιστορία της τζαζ - και της μουσικής γενικότερα, αν μου επιτρέπετε - και σίγουρα ένα κορυφαίο παράδειγμα στρατευμένης τέχνης. Με τις αβάν-γκαρντ ενορχηστρώσεις τους στα τραγούδια του ισπανικού εμφυλίου έκαναν ένα καίριο, δραματικό σχόλιο για την πολιτική κατάσταση στην χώρα τους και διεθνώς, για τον πόλεμο στο βιετνάμ, την κυβέρνηση Νίξον, τα κινήματα των πολιτικών ελευθεριών κλπ. Από τότε, ξανακαλούσαν στα όπλα την Ορχήστρα όποτε το καλούσαν οι περιστάσεις - δηλαδή όποτε ήταν οι ρεπουμπλικάνοι στο τιμόνι των ΗΠΑ. Το 1982, επί Ρέιγκαν, έβγαλαν το "Ballad of the Fallen" (στην ECM), το 1990, επί Τζορτζ Μπους (πατρός) έβγαλαν το "Dream Keeper" (στην Blue Note), οπότε ήταν αδύνατον να μείνουν απαθείς απέναντι στην αδιανόητα καταστροφική (σε κάθε επίπεδο) πολιτική του Τζορτζ Μπους υιού. Το "Not In Our Name" είναι αυτό που λέει ο τίτλος του: μια διακήρυξη που διαφοροποιεί τους μουσικούς (και πολίτες) ως Αμερικανούς από την πολιτική της κυβέρνησής τους - ειδικά στο Ιράκ. "Τίποτα από αυτά δεν γίνεται στο όνομά μας" λένε, ξεθάβοντας το ίδιο πανό που κρατούσαν το '69, και το τονίζουν με την υπέροχη ομώνυμη σύνθεση, που αποδεικνύει για μια ακόμη φορά την ενορχηστρωτική ιδιοφυΐα της Μπλέι. Κατά τ' άλλα, το άλμπουμ περιλαμβάνει μια σειρά ευφάνταστων διασκευών, από την ρέγκε εκδοχή του "This is not America" (σύνθεση του Πατ Μεθίνι και του Ντέιβιντ Μπόουι) μέχρι το σπαρακτικό "Adagio for strings" του Σάμιουελ Μπάρμπερ, με το οποίο κλείνει ο δίσκος. Η στρατευμένη τέχνη σπανίως ήταν τόσο συγκινητική.

Τα μουσικά μου '00s μέχρι στιγμής:
19. James Carter: Chasin' the gypsy
20. Nathaniel Merriweather presents Lovage: Music to make love to your old lady by

Out of your culti closet - the sequel

Ως συνήθως, ο Γιάννης Νένες τα λέει καλύτερα από ό,τι εγώ...

Ρε τον Oldboy...

Κι όσο το "Πο Πο Culture!" δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να ανεβάζει εξώφυλλα δίσκων και τις εμμονές των δύο συντακτών του και του guest blogger τους για τα 20 άλμπουμ της χρονιάς και της δεκαετίας, βγήκε και η λίστα με τις καλλίτερες ταινίες των '00s, σύμφωνα με την ψηφοφορία που διοργάνωσε το seagazing και της οποίας τα αποτελέσματα (με θριαμβευτή το "Oldboy") θα βρεις εδώ. Επίσης μπορείς να διαβάσεις -αν έχεις σιχαθεί τα μουσικά posts μας- το τι ψήφισε ο Homo Ludens και τι o Mr. Arkadin στα μπλογκο-Όσκαρ!

#18 by Homo Ludens: Empire of the Sun (2009), MGMT ('00s)

'09 #18:

Empire Of The Sun

Walking On A Dream

Η italodisco κάνει μια βόλτα ως τους αντίποδες και σπέρνει τη χέρσα γη του Μπαζ Λούρμαν ώστε να γεννηθούν οι εκεί MGMT στο πιο ξέσαλο και στο πιο καρναβαλικό. Οι Empire of the Sun είναι όσο ασόβαροι πρέπει για να σε κάνουν να χορεύεις τα dance παραληρήματά τους με την σοβαρότητα ότι κάνεις κάτι σπουδαίο. Π.Χρ.

'00s #18:

MGMT

Oracular Spectacular (2008)

Η πιο επιτυχημένη μετουσίωση σε LP (τη λέμε ακόμη αυτή τη λέξη;) της διάθεσης για ρετρό ψυχεδελοσκόπηση πάνω σε μοντέρνες electro-rock κιθαρομαλάξεις που έπιασε την indie κοινότητα από τα mid-zeros κι έπειτα. Οι δύο Μπρουκλινέζοι, βέβαια, θα την έβγαζαν πιο καλά αν έφευγαν για το Valley of Death να χαζεύουν τις σαύρες φτιαγμένοι με μεσκαλίνη. Αλλά τους κάθισε στο στούντιο ο μάγος της παραγωγής Ντέιβ Φρίντμαν και έστιψε ό,τι καλλίτερο είχαν να δώσουν τα αλλοπαρμένα, άπλυτα κεφάλια τους.

Ακόμη περισσότεροι MGMT εδώ. Π.Χρ.